 |
What about me?
In 1997, toen ik 12 was, ben ik begonnen met klimmen, in een klimhal in Amsterdam, waar ik er al snel achter kwam: dit gaat het voor mij worden!
Daarvoor heb ik een tijd gezwommen en geturnd, maar toch niet de sport gevonden die me echt plezier bracht, en doordat ik altijd al overal in heb willen klimmen, leek sportklimmen voor mij het juiste.
Toen dacht ik nog niet aan rotsen en bergen, ondanks dat ik van klein af aan altijd door mijn ouders de bergen in gebracht ben, en ik natuurlijk elke berg wel beklimmen wilde.
Toen was het gewoon een goed gevoel om me aan de plastic klimgrepen omhoog te trekken, me niets aantrekkend van de vele mensen om me heen.
Met de tijd is dat enigszins veranderd, maar de basis is hetzelfde gebleven: klimmen is mijn leven!
De wedstijden
Klimmen is voor mij onderverdeeld in twee delen, die wel met elkaar te maken hebben, maar toch ver uiteen staan.
Het ene deel is het wedstrijdklimmen. Dit is vanzelfsprekend verbonden met het binnenklimmen, en waar dit vroeger voor mij gewoon voor de lol was, zijn wedstrijden tegenwoordig voor mij een levensdoel, en langzamerhand ben ik tot topsporter gevormd, en train tegenwoordig full time.
Het begon met wat kinderwedstrijdjes, die me naar het Nederlands jeugdkampioenschap brachten, wat ik tot mijn verbazing won. Dit was in 1999 en het jaar erna deed ik al aan de volwassenen wedstrijden mee en werd onverwachts nederlands kampioen senioren op mijn veertiende.
Toen was helaas de motivatie weg en begon ik me meer te richten op het “tegendeel” van de wedstrijden:
Het rotsklimmen
Ik begon met klimmen in een trainingsgroep in Amsterdam, waar niet bijzonder hard getrained wird, maar wel een lekker losse sfeer hing. De jeugdige klimmers werden zo opgevoed door trainer Bart Korff, dat binnenklimmen wel leuk was, maar dat het toch een training bleef voor buiten, waar het echte werk was.
Al gauw gingen we een keer naar Fontainebleau en naar andere gebieden in Frankrijk, waarik erachter kwam dat rotsklimmen toch eigenlijk veel leuker is dan in de klimhal.
Ook mijn familie werd aangestoken, en zodra mijn broer en ik vakantie hadden, gingen we naar zuidfrankrijk om de rots in te gaan.
Ik wilde uiteraard steeds moeilijkere routes klimmen en op mijn 15 kon ik mijn eerste 8a op mijn lijstje schrijven. Gemotiveerd door andere jeugdklimmers, zoals Casper ten Sijthoff, die zo´n drie jaar ouder was, en een stukje beter klom, wird moeilijke rotsroutes klimmen voor mij een belangrijke motivatie voor mijn klimmen in het algemeen, maar ook lekker rustig en eenvoudig klimmen was voor mij belangijk.
Rotsklimmen is voor mij de tegenpool van het stressige wedstrijdklimmen en houd mijn motivatie op peil.
Internationale wedstrijden
Doordat ik jeugdkampioen was, werd ik in 1999 uitgezonden door de NKBV naar de EYC´s, European youth cups, en was de eerste keer in Oostenrijk zo zenuwachtig dat ik in de wedstrijdroute vergeten was mijn gordel dicht te doen, en gelukkig niet gevallen ben...
Het ging al snel beter met de stress, en beleefde veel plezier aan de jeugdcups, waar ik veel sterke jeugdklimmers leerde kennen. Doordat ik de vijf jaar eran ook jeugdkampioen wird, bleef ik EYC´s klimmen en in 2001 won ik ze alle 4, maar werd geen werelkampioen.
Dit kwam pas het jaar later, toen mijn grootste concurrent, een technische fout maakte en mij tot ongelukkige wereldkampioen maakte, omdat ik vond dat ik het niet had verdiend, ik was nog liever tweede geweest.
het laatste jaar dat ik mee mocht doen was in 2004, won ik ze ook allen en werd wederom wereldkampioen.
Nu deed ik ook al aan de worldcups mee voor volwassenen, waar ik de eerste paar keer niet hoger als 15e kwam, maar in slovenie als eerste hollander in de finale kwam, en 7e werd.
Het jaar daarop kwam ik drie keer in de finale en zelfs een keer op het podium, wat voor mij een erg belanrijke prestatie was.
Al deze wedstrijden hebben me op vele plaatsen overal in Europa gebracht, en zelfs een keer naar China gevoerd. Hierdoor wordt het voor mij naast een wedstrijd ook een kleine vakantie, en kan ik me ontspannen tegen de wedstrijdstress.
Klimmen als leven...
Toen ik nog op school zat, probeerde ik elke dag dat ik vakantie had, naar de rots te komen, maar de helaas zijn de mooiere gebieden toch zo´n 1000 km weg, dus dat vergde heel wat gereis.
Het gevolg was dat ik in mijn examenjaar ongeveer één derde van mijn tijd me in het buitenland bevond, op wedstrijden, of met mijn familie of met mijn vriendin in een klimgebied.
Twwe zomers lang ben ik met mijn vriendin, die gelukkig ook veel klom, zes weken lang op de fiets met volle bepakking door Zuid Frankrijk getourd, op zoek naar de mooiste rotsen en bergen.
Sinds dat ik in mei 2003 mijn gymnasium diploma heb gehaald, is klimmen voor mij mijn levensddoel geweest.
Direct na mijn laatste examen heb ik meteen het vliegtuig genomen naar italie waar ik eerst een wedstrijd heb geklommen, en vervolgens daar ben gebeleven. Een maand lang heb ik in mij eentje in een grot in een klimgebied gewoond, vanwaar ik elke dag op zoek ging naar mensen om mee te klimmen.
Langzamerhand leerde ik de italiaanse klimmers daar kennen, die me naar de geheime, onbekende klimgebiedjes brachten. Helaas brak ik in een slechte val mijn voet, en moest een paar weken met een been klimmen, totdat ik weer met veel pijn een klimschoen aankreeg, en het worldcup seizoen weer begon.
Lopen ging nog niet erg goed, maar ik kwam wel in de halve finale, en werd dan toch vanuit wedstrijdroute in de ambulance naar het ziekenhuis afgevoerd, doordat die italianen maar niet begrepen dat ik toch al 3 weken lang zo rondliep.
Het plan was om in zuid franrijk te gaan wonen bij Francois Legrand, een van de beste klimmers ter wereld, omdat ik er toch telkens verbleef.
Casper ten Sijthoff, een goede vriend van me, woonde daar al, en trainde daar fulltime met de franse topklimmers, en we waren veel samen in de rots, en gingen alle wedstrijden af.
Toen kreeg ik echter een vriendin die in Brussel woonde, en ik besefte dat ik het zo nooit uit zou houden, 1000 kilometer van elkaar vandaan.
Ik verhuisde naar Brussel, en trainde daar een jaar lang met de belgische klimmers, en leerde de belgische klimgebieden kennen, die een harde, maar goede leerschool bleken te zijn.
Een jaar later kwam mijn relatie helaas ten einde en vond een nieuw meisje in Innsbruck, in Oostenrijk.
Ik liet mijn kamer in Brussel achter en nu woon ik nog steeds bij mijn vriendin in Oostenrijk, en blijf daar denk ik nog wel een tijdje.
Innsbruck is de belangrijkste plaats in Oostenrijk voor het sportklimmen, en hier bevinden zich al sinds het begin van de klimsport veel topklimmers, in verschillende stijlen: alpinisme, rotsklimmen, wedstrijdklimmen etc.
Ik train hier samen met de oostenrijkse top in de mooiste klimhal die ik ken, en kan altijd naar de rots, ´s winters en ´s zomers.
Sinds korte tijd train ik voor het eerste in mijn leven fulltime, en schematisch, en merk dat ik nu al snel sterker word. Dit jaar kan ik helaas geen EYC´s meer klimmen, omdat ik te oud ben, maar zal wel weer worldcups gaan klimmen, en nu ga ik ook het boulderen eens proberen.
Per herfst 2005 will ik hier in Innsbruck gaan studeren, in de richting van geologie en natuurkunde.
Ik blijf echter door gaan met wedstrijdklimmen en daarvoor trainen, en rotsklimmen zal ik sowieso altijd blijven doen. Klimmen blijft toch naast mijn vriendin het belangrijste wat er voor me is.
|
